CV to twoje podsumowanie tego, co umiesz i co robiłeś. Na tej stronie omawiamy, z jakich części zwykle składa się CV, dlaczego one tam są i jak je napisać. Czytaj od początku do końca albo przejdź od razu do części, która cię interesuje. Na dole strony znajdziesz gotowe przykłady do porównania z własnym CV.
Szwedzkie nazwy zostawiamy w oryginale. To one są na stronach i w ogłoszeniach, na które trafisz.
CV to krótkie podsumowanie tego, co umiesz i co robiłeś. Pracodawca często czyta je szybko, więc najważniejsze rzeczy muszą być łatwe do znalezienia. Większość CV składa się z tych samych części:
Twoje CV i twój list motywacyjny (personligt brev) to dwa różne dokumenty. Nie powinny być łączone w jeden.
W tradycyjnym CV dane kontaktowe stoją na samej górze. Mają sprawić, że pracodawca łatwo się z tobą skontaktuje.
Zwróć uwagę, jakiego adresu e-mail używasz. Jeśli Boris stara się o pracę w Försäkringskassan i podaje adres bajamaja99@hotmail.com, może to zostać odczytane jako niepoważne. Nie ma takiej zasady, ale adres z twoim imieniem i nazwiskiem robi lepsze wrażenie, na przykład boris.andersson@hotmail.com. Warto założyć adres używany tylko do zgłoszeń, oddzielny od prywatnego.
W Szwecji zdjęcie w CV jest częste i mało kto uważa to za dziwne. Nie znaczy to, że musisz je mieć. W wielu innych krajach, na przykład w USA i Wielkiej Brytanii, CV zwykle jest bez zdjęcia.
Proste rozwiązanie: miej CV bez zdjęcia, a dobre zdjęcie zapisane na komputerze. Wtedy możesz je dołączyć, gdy pracodawca o nie poprosi albo gdy uznasz, że pasuje.
Nie ma zasady, że CV musi mieć profil. Jeśli chcesz go mieć, powinien mieć jasny cel.
Profil to krótki opis twoich mocnych stron w pracy. Nie pisz tylko słów w stylu "zmotywowany" albo "towarzyski". Pokaż, jak to widać, kiedy pracujesz. Twoje cechy osobiste należą właśnie do profilu. Nie potrzebują osobnego nagłówka.
Przykład: Pracownik magazynu z pięcioletnim doświadczeniem w kompletacji zamówień i jeździe wózkiem widłowym. Pilnuję porządku w swojej pracy, dobrze współpracuję w zespole i zachowuję spokój, kiedy jest dużo do zrobienia.
Doświadczenie zawodowe to zarówno praca, jak i praktyka. Jeśli odbyłeś sześciomiesięczną praktykę w magazynie, masz sześć miesięcy doświadczenia w pracy magazynowej. Napisz, że to była praktyka, i nie bój się tego pokazać. Świadczy to o tym, że chcesz pracować i masz motywację, a to znacznie lepiej niż nie mieć nic.
Przy każdej pracy i praktyce napisz cztery rzeczy:
Dodatkowym plusem jest opisanie swoich zadań trochę konkretniej. Jeśli stoi tylko "Restauracja", czytający nie zrozumie, co robiłeś. Może przyjmowałeś gości, uzupełniałeś towar, przyjmowałeś zamówienia jako kelner, byłeś brygadzistą, sprzątałeś i zamykałeś lokal, odpowiadałeś za kasę i podawałeś alkohol. Jeśli tego nie napiszesz, ryzykujesz, że pracodawca przeoczy właśnie tę wiedzę, której szuka.
Niżej na stronie wkrótce pojawi się kilka przykładów, jak to może wyglądać.
Zwykle wystarczy podać najwyższe ukończone wykształcenie. Jeśli masz dyplom uczelni, nie musisz pisać nic o szkole średniej.
Dwa wyjątki:
Twój dyplom stoi na górze listy. Napisz:
Pod wykształceniem zbierz swoje kursy i certyfikaty w jednej części. Tam możesz wpisać też prawo jazdy, bo to uprawnienie, które zdobyłeś. Nie ma zasady, gdzie dokładnie ma stać prawo jazdy.
Umiejętności to to, co potrafisz robić w pracy: zadania, maszyny, systemy i narzędzia. Napisz je jako krótkie hasła na liście:
Wybierz to, co jest najważniejsze dla pracy, o którą się starasz. Przeczytaj ogłoszenie i użyj tych samych słów co pracodawca, jeśli są prawdziwe w twoim przypadku. Wtedy czytający od razu widzi, że masz to, czego szuka, a część systemów rekrutacyjnych szuka właśnie tych słów. Pisz tylko to, co naprawdę umiesz, bo możesz zostać o to zapytany na rozmowie.
Zwykle wystarczą trzy albo cztery. Lepiej podać kilka, które odpowiadają ogłoszeniu, niż dziesięć, które prawie nie mają z tą pracą związku.
Cechy takie jak "dokładny" albo "odporny na stres" nie są umiejętnościami. Ich miejsce jest w profilu.
Nie ma zasad, jak opisywać znajomość języków. Dobrą wskazówką jest to, jak wymaganie jest sformułowane w ogłoszeniu:
Uproszczona skala może pomóc ci ocenić swój poziom:
W CV wpisujesz poziom słowami, żeby czytający od razu rozumiał:
Języka na poziomie 0 nie wpisujesz. Znajomość języka od razu widać na rozmowie. Wybierz więc poziom, z którym poradzisz sobie w codziennej pracy, na przykład żeby zrozumieć polecenie, odebrać telefon albo napisać e-mail.
Przykład: szwedzki (biegle) · angielski (dobra znajomość)
W części "Inne" wpisujesz to, co może być ważne dla pracy, ale nie pasuje do pozostałych nagłówków. Pracodawcy chętnie to wiedzą, a czytający nie może wiedzieć, że masz na przykład własny samochód, jeśli tego nie napiszesz.
Może to być:
Staraj się zostawić pracodawcy jak najmniej do domysłów. Napisz to, co naprawdę może sprawić, że wybiorą ciebie.
Portfolio pokazuje przykłady tego, co zrobiłeś. Nie jest częste we wszystkich zawodach, ale warto wiedzieć, że istnieje i kiedy bywa używane.
Mogą to być na przykład:
Wśród przykładów niżej na stronie wkrótce pojawi się CV osoby pracującej w IT. Ma taką samą strukturę jak pozostałe, ale wygląda trochę inaczej: ma osobną część na projekty i listę wiedzy technicznej. CV może więc wyglądać różnie w różnych branżach.
Nie ma zasad, kto może być referencją. Najlepiej, żeby to była osoba, która z tobą pracowała i z którą nie masz prywatnej relacji, chętnie przełożony. Kolega z pracy też może być dobrym wyborem.
Większość osób nie wypisuje referencji w CV. Zamiast tego stoi tam "Referencje podam na życzenie". Warto napisać trochę więcej, na przykład: "Mój dawny przełożony i kolega z pracy. Numery telefonów podam w razie zainteresowania."
Wtedy rekruter widzi, że masz referencje gotowe i że jedna z nich to przełożony. To pozostawia mniej znaków zapytania, a właśnie tego chcesz uniknąć. Zapytaj swoje referencje, zanim podasz ich numery, i powiedz im, o jaką pracę się starałeś.
ATS to system rekrutacyjny, którego pracodawca używa do przyjmowania i obsługi zgłoszeń (od angielskiego applicant tracking system). Wiele osób myśli, że system automatycznie odrzuca CV o złym wyglądzie. Niewiele na to wskazuje. Najczęściej to człowiek czyta i wybiera. Zgłoszenia częściej odrzucają pytania w formularzu zgłoszeniowym, na przykład o prawo jazdy albo wymagane uprawnienia.
Nowsze systemy potrafią odczytać niemal wszystko, także obrazy i skomplikowany układ. Ale nie każdy pracodawca ma najnowszy system. Dlatego warto znać różnicę między CV, które przeczyta każdy system, a takim, które może zostać odczytane błędnie.
CV, które przeczyta każdy system:
Tak możesz sprawdzić własne CV: otwórz plik PDF, zaznacz cały tekst, skopiuj go i wklej do pustego dokumentu. Jeśli tekst jest w prawidłowej kolejności, a nagłówki dają się przeczytać, to w praktyce każdy system przeczyta twoje CV.
Wszystkie przykłady CV niżej na stronie spełniają te trzy wymagania, a przy każdym przykładzie wyjaśniamy dlaczego.
Nadaj plikowi prostą nazwę, z której widać, co to jest, na przykład:
Nazwa w stylu Wakacje2019.pdf może dać wrażenie, że zgłoszenie jest stare albo zrobione w pośpiechu. Umieść w nazwie swoje imię i nazwisko, żeby pracodawca znalazł właściwy plik wśród wszystkich innych.
Najlepiej widać to wtedy, gdy wysyłasz CV jako załącznik w e-mailu. Odbiorca od razu widzi nazwę pliku, a jeśli stoi tam Wakacje2019.pdf, może pomyśleć, że nie zaktualizowałeś swojego CV.
Unikaj polskich i szwedzkich znaków diakrytycznych w nazwie pliku, bo w części systemów mogą zostać wyświetlone błędnie. Jeśli nazywasz się Åsa Öberg, plik może nazywać się CV_Asa_Oberg.pdf.
Sprawdź też właściwości dokumentu, czyli tytuł i autora. Idą one razem z plikiem, a może tam zostać stare nazwisko albo nazwisko innej osoby.
Przejdź przez listę, zanim wyślesz:
Gotowe przykłady CV pojawią się wkrótce.